Αρχεία
July, 2009
March, 2010

1598001 hits and counting!1598001 hits and counting!1598001 hits and counting!1598001 hits and counting!1598001 hits and counting!1598001 hits and counting!1598001 hits and counting!

Στατιστική
OS: Linux t
PHP: 5.3.10-1ubuntu3.10
MySQL: 5.5.28-0ubuntu0.12.04.3
Ώρα: 10:15
Μέλη: 3
Επιτυχία: 1598001
Νέα: 1737
Σύνδεσμοι: 31

 

Αρχική

Ετήσιο Μνημόσυνο 23 Μαρτίου 2011.   Εκτύπωση  Ηλεκτρονική Διεύθυνση
Αξιολόγηση χρήστη:starstarstarstarstar / 1
Λιγότερο Περισσότερο

Κήρυγμα  του επισκόπου Δημητρίου

 

B΄ ΚΥΡΙΑΚΗ  ΤΩΝ  ΝΗΣΤΕΙΩΝ

Ετήσιο Μνημόσυνο

των Αρχιερέων, Ιερέων, Διακόνων της Εξαρχίας

 

Πατήσετε εδώ

-------------------

 

Ευσεβείς χριστιανοί,

 

Κατά τη Β΄ αυτή Κυριακή των Νηστειών της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, ο απόστολος Παύλος στην επιστολή προς Εβραίους μας εξηγεί τη σπουδαιότητα της σωτηρίας. Μας διαβεβαιώνει κατ΄αρχήν ότι οι ουρανοί, η γη και η πλάση όλη είναι έργο δικό του Θεού Δημιουργού, αλλά όλα αυτά θα εξαφανισθούν κάποια στιγμή,  ο Ίδιος όμως παραμένει χθες, σήμερα και στους αιώνες. Γι’αυτό και ο απόστολος μας προτρέπει να μένουμε πιο σταθεροί στις αλήθειες που ακούσαμε, για να μην ξεστρατίσουμε ποτέ, και να δώσουμε  την προσοχή που ταιριάζει σε μια τέτοια σωτηρία, την οποία διακηρύττει ο Κύριος και τη βεβαίωσαν  όσοι άκουσαν το λόγο του.

 

Η σημερινή ευαγγελική περικοπή μας περιγράφει τη θεραπεία του παραλύτου στην Καπερναούμ. Όταν ο Ιησούς διαπίστωσε την πίστη των συγγενών και φίλων του παραλύτου, είπε στον παράλυτο: «Παιδί μου, σου συγχωρούνται οι αμαρτίες». Και για να δείξει ότι είχε την εξουσία αυτή, λέει στον παράλυτο «Σήκω, πάρε το κρεβάτι σου και πήγαινε στο σπίτι σου».  Ο Χριστός για να φανερώσει τη θεότητα του,  έκανε θαύματα. Δεν τα έκανε όμως άσκοπα, προς το θεαθήναι τοις ανθρώποις. Ανταποκρίνονταν στην ομολογία πίστης των ανθρώπων στη θεότητα του. Η θεϊκή θαυματουργική του δύναμη  απέβλεπε στην πνευματική σωτηρία του ανθρώπου, συγχωρώντας τις αμαρτίες μας. Η ασθένεια της ψυχής μας με την αμαρτία είναι βαρύτερη της σωματικής μας ασθένειας.

 

Το θαύμα της σωματικής θεραπείας του παραλύτου είχε σημασία και αξία ως μαρτυρία και φανέρωση της θεϊκής εξουσίας του Κυρίου για την πνευματική θεραπεία του με τη συγχώρηση των αμαρτιών του. Αυτό το θαύμα ζητούμε και εμείς οι αμαρτωλοί,  και τη δύναμη να νικήσουμε το κακό στις σκέψεις και στις πράξεις μας, να  μείνουμε  πιο σταθεροί στις αλήθειες που ακούσαμε, για να μην ξεστρατίσουμε ποτέ,  να δώσουμε  την προσοχή που ταιριάζει σε μια τέτοια σωτηρία, την οποία διακηρύττει ο Κύριος και τη βεβαίωσαν  όσοι άκουσαν το λόγο του, όπως μας προτρέπει ο απόστολος Παύλος.

 

 

 

Αδελφοί, σήμερα, με πρωτοβουλία παλαιών μαθητών του Ιεροσπουδαστηρίου μας, τελούμε το ετήσιο Μνημόσυνο για την αιωνία ανάπαυση της ψυχής όσων μας προηγήθηκαν, αρχιερέων, ιερέων, ιεροδιακόνων, μοναχών, ιεροσπουδαστών, ευεργετών και συνδρομητών της Ελληνικής Καθολικής Εξαρχίας. Δεν πρόκειται μόνο για εκπλήρωση ενός ιερού χρέους ευγνωμοσύνης και ανάμνησης, αλλά συγχρόνως και  για να αντλήσουμε από τη ζωή και το έργο τους έμπνευση, κουράγιο και δύναμη, συνεχίζοντας στα ίχνη τους την πορεία μας προς το μέλλον για  όσα ακόμα χρόνια  μας χαρίσει ο Θεός.

 

Βέβαια οι καιροί, οι ιστορικές συγκυρίες και οι συνθήκες άλλαξαν από την αρχή του περασμένου αιώνα, όταν τότε οι ιδρυτές της Εξαρχίας στην Κωνσταντινούπολη, στην Αθήνα, στη Θράκη και στα Γιαννιτσά εμπνεύσθηκαν  και με τόσες θυσίες αφοσιώθηκαν στο Ενωτικό   Έργο.  Οι αείμνηστοι προκάτοχοι μας Αρχιερείς Ησαιας, Μελέτιος, Βενιαμίν, Γεώργιος, Διονύσιος και Υάκινθος και ένα πλήθος πρεσβυτέρων, διακόνων, ιεροσπουδαστών  και αξίων λαϊκών συνεργατών στελέχωσαν την Εξαρχία για την επιτέλεση του ιστορικού αυτού Έργου.

 

Η Β΄ Σύνοδος του Βατικανού στο ιστορικό βαρυσήμαντο Διάταγμα «Περί Οικουμενισμού» χάραξε νέες εκκλησιολογικές αρχές για την αποκατάσταση της ενότητας των χριστιανών, και κατευθύνσεις  στις σχέσεις της Καθολικής Εκκλησίας με την Ορθόδοξη Εκκλησία, και κατά συνέπεια για την ίδια την ταυτότητα και αποστολή  των Καθολικών Ανατολικών Εκκλησιών τόσο μέσα στην Καθολική Εκκλησία όσον και με τις Ορθόδοξες Εκκλησίες. Τα νέα αυτά δεδομένα οδήγησαν όλες τις Καθολικές Ανατολικές Εκκλησίες παντού στον κόσμο σε αλλαγή  νοοτροπίας, μεθόδου δράσης και προοπτικής σε σχέση με το ιστορικό παρελθόν τους. Όμως οι νέες αυτές εκκλησιολογικές αρχές και κατευθύνσεις  δεν ανέτρεψαν, δεν αλλοίωσαν την ουσία και την  έννοια της χριστιανικής ενότητας και της μαρτυρίας και συμβολής των Ελληνορρύθμων Καθολικών στην επίτευξη του ιερού σκοπού της των πάντων ενώσεως. Οι μέθοδοι άλλαξαν, όχι η ουσία του Ενωτικού Έργου.

 

Ως Καθολική κοινότητα, η Ελληνόρρυθμη Εξαρχία μαρτυρεί και βιώνει ήδη την πλήρη κοινωνία με την αποστολική έδρα και τον επίσκοπο  Ρώμης. Ως Ανατολική κοινότητα, μαρτυρεί ότι η αποκατάσταση της πλήρους ενότητας και κοινωνίας με την Εκκλησία της Ρώμης και τον Προκαθήμενο της δε σημαίνει αλλοίωση ή  απώλεια των ιερών παραδόσεων της Βυζαντινής Ανατολής. Μέσα δε στον ίδιο το   Δυτικό Λατινικό Καθολικισμό, οι Ελληνόρρυθμες κοινότητες μαρτυρούν την καθολική διάσταση της Εκκλησίας και τον εμπλουτίζουν.

Ο αείμνηστος Ιεράρχης Γεώργιος Χαλαβαζής διεκήρυττε ότι η Εκκλησία του Χριστού δεν είναι ούτε Λατινική ούτε Βυζαντινή, ούτε Δυτική ούτε Ανατολική, αλλά Καθολική, δηλ. παγκόσμια.

 

Ειδικότερα  ως  προς την Εξαρχία μας, κοινή είναι η διαπίστωση ότι μειώθηκε σήμερα σε αριθμό ο κλήρος και οι πιστοί Ελληνόρρυθμοι. Αυτό δεν πρέπει να μας τρομάζει. Και για εμάς ακούγεται η φωνή του Κυρίου προς τους μαθητές του:  «Μὴ φοβοῦ τὸ μικρὸν ποίμνιον -  Μη φοβάσαι το μικρό ποίμνιο». Τα φιλανθρωπικά και κοινωνικά μας Ιδρύματα, τα οποία στις προηγούμενες δεκαετίες διαδραμάτισαν σημαντικό ρόλο μέσα στην Ελληνική κοινωνία και συνεχίζουν να διαδραματίζουν μέχρι σήμερα στα μέτρα των δυνατοτήτων τους, αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα στο έργο τους λόγω έλλειψης σε μέσα και σε πρόσωπα.

 

Νέες όμως, Θεία Βουλήσει, ποιμαντικές προοπτικές ανοίχθηκαν με την παρουσία και ένταξη στην Εξαρχία σημαντικού αριθμού Καθολικών Ανατολικών Μεταναστών και Προσφύγων από τη Μέση Ανατολή και Ανατολική Ευρώπη, των οποίων την πνευματική φροντίδα ανέθεσε η Αγία Έδρα στην Εξαρχία. Αλλάζει γενικά η όλη εικόνα της Καθολικής Εκκλησίας στην Ελλάδα. Τα σημεία των καιρών μας επιβάλλουν  να δώσουμε νέα μαρτυρία της καθολικότητας της Εκκλησίας, χωρίς ξενοφοβία και φόβο να χάσουμε τη θέση και ταυτότητα μας. Η Εξαρχία μας δεν είναι σήμερα μόνο Ελληνική.

 

Εύλογο είναι ανθρωπίνως να διερωτόμαστε  για το μέλλον. Όμως, στο παρελθόν  δεν μπορούμε πια να επιστρέψουμε, το μέλλον δεν  το γνωρίζουμε ούτε μπορούμε να το προεξοφλήσουμε, το παρόν όμως, εφόσον ακόμη ζούμε και αναπνέουμε, μας ανήκει. Για το παρόν θα δώσουμε λόγο στο Θεό, το μέλλον είναι στα χέρια της «Θείας Πρόνοιας».  Η Εκκλησία του Χριστού δεν είναι έργο δικό μας. Οι αείμνηστοι προκάτοχοι μας ήσαν ικανοί να προσαρμοσθούν στις τότε συνθήκες, με πιστότητα, σεβασμό και υπακοή στις Οδηγίες των Παπών και της Αγίας Έδρας. Αυτό ζητούν οι Πάπαι και η Αγία Έδρα να κάνουμε και εμείς σήμερα στις νέες συνθήκες.

 

Διερωτόμαστε, προβληματιζόμαστε, αλλά δεν αγωνιούμε, λοιπόν. Ο Θεός θα μάς δείξει τις βουλές του. Το έργο των προκατόχων μας δεν πήγε χαμένο. Από αυτό αντλούμε θάρρος και δύναμη να το συνεχίσουμε, χωρίς φόβο προσαρμογής στα νέα δεδομένα της εποχής, και με την αγάπη και συνδρομή όλων εκείνων που έχουν τον ίδιο πόθο για την ενότητα των χριστιανών,  προσεύχονται και εργάζονται μαζί μας για την επίτευξη του.

Κατά τη σημερινή Θεία Λειτουργία, ας μου επιτραπεί να κάνω ιδιαίτερη μνεία στον αείμνηστο προκάτοχο μου, επίσκοπο Υάκινθο, ο οποίος με χειροτόνησε ιερέα πριν 47 χρόνια, το 1964, στα Ιεροσόλυμα, και στον  οποίο οφείλουμε την ανέγερση του περίλαμπρου αυτού βυζαντινού Ναού της Αγίας Τριάδος, κόσμημα για την Αθήνα.

 

Αιωνία να είναι η μνήμη σας αξιομακάριστοι και αείμνηστοι Ιεράρχες, ιερείς, διάκονοι, ιεροσπουδαστές, ευεργέτες  και άξιοι λαϊκοί συνεργάτες της Ελληνικής Καθολικής Εξαρχίας. Μη παύσετε να πρεσβεύετε υπέρ ημών. Αμήν.