Στατιστική
OS: Linux t
PHP: 5.3.10-1ubuntu3.13
MySQL: 5.5.28-0ubuntu0.12.04.3
Ώρα: 19:35
Μέλη: 3
Επιτυχία: 1657023
Νέα: 1737
Σύνδεσμοι: 31

 

Αρχική

Ο Επίσκοπος κηρύττει Πάσχα 2011   Εκτύπωση  Ηλεκτρονική Διεύθυνση
Αξιολόγηση χρήστη:starstarstarstarstar / 2
Λιγότερο Περισσότερο

Ο Επίσκοπος κηρύττει ( 2)

Πάσχα 2011- Στον Νυμφίο της Κυριακής

ΚΥΡΙΑΚΗ  ΤΩΝ  ΒΑΙΩΝ  ΕΣΠΕΡΑΣ

 

Σήμερα  στην Ακολουθία του Νυμφίου επιτελούμε ανάμνηση δύο γεγονότων:  Το πρώτο είναι το πρόσωπο του ενάρετου νεαρού Ιωσήφ της Παλαιάς Διαθήκης, υιού του Ιακώβ και δισέγγονου του Αβραάμ.  Ονομάζεται «Ιωσήφ ο Πάγκαλος » γιατί ήταν προικισμένος με  ξεχωριστό πνευματικό κάλλος.  Λάμπει. Κρύσταλλο ήταν η ψυχή του.  Κρύσταλλο η αγνότητά του. Αστράπτει η αρετή του. Σύμβολο καθαρής ψυχής για κάθε νέο και νέα, για κάθε χριστιανό.

Το δεύτερο είναι της άκαρπης συκιάς, την οποία καταράστηκε ό Κύριος, και ξεράθηκε μ' ένα του και μόνο λόγο.

Ο Ιωσήφ δεν είναι πρόσωπο, που έζησε στα χρόνια του Χριστού. Έζησε 1800 περίπου χρόνια προ Χριστού. Και όμως στο πρόσωπο αυτό  είναι κυρίως αφιερωμένη η αποψινή Ιερή Ακολουθία. Ποια όμως σχέση μπορεί να έχει με τον Χριστό ένα πρόσωπο, που έζησε τόσους αιώνες προ Χριστού; Και ποια σχέση μπορεί να έχει μ’ εμάς ;

Έχει σχέση ο Ιωσήφ με τον Χριστό και μ’ εμάς. Είναι «τύπος» Χριστού.  Δηλ.  προτυπώνει, προεικονίζει, προαναγγέλλει, συμβολίζει τον Χριστό. Πολλά σημεία της ζωής του είναι προεικόνιση σημείων της ζωής του Χριστού. Για τον Χριστό είναι φωτεινή προεικόνιση. Για μας είναι πρότυπο προς μίμηση, φωτεινό σύμβολο. Έτσι τον παρουσιάζει η αποψινή Ακολουθία. Και πολύ φωτισμένα η Εκκλησία όρισε να προβάλλεται απόψε, στην αρχή της Μεγ. Εβδομάδος, η μορφή του Ιωσήφ. Γιατί  προτυπώνει τον Χριστό και το Πάθος του, και γιατί μας παρέχει φωτεινά διδάγματα προετοιμασίας για τις άγιες τούτες ημέρες.

Ο Ιωσήφ ήταν ο αγαπητός υιός, το πιο αγαπημένο παιδί του Ιακώβ. Αυτόν αγαπούσε περισσότερο από όλα τα παιδιά του, γιατί του άξιζε, ήταν άκακος, αθώος, αγνός, καλοκάγαθος, εργατικός και τίμιος.  Γι αυτό και τον ζήλευαν και τον φθονούσαν  τα αδέλφια του. Δεν μπορούσαν να υποφέρουν την υπεροχή του. Δεν μπορούσαν να αντέξουν τα υπέροχα χαρίσματα και τις χάρες του αδελφού τους. Και με τον Χριστό το ίδιο συνέβη. Τον μίσησαν και τον φθόνησαν «οι δικοί του άνθρωποι», οι αρχιερείς και οι φαρισαίοι. Ο Πιλάτος «γνώριζε, ότι τον παρέδωσαν  επειδή τον φθονούσαν». Δεν υπέφεραν να βλέπουν την υπεροχή του Χριστού, την επιρροή του στο λαό.

Ο φθόνος είναι το πρωταρχικό και γενεσιουργό πάθος. Ακολουθούν το μίσος, η κακία, τα κακούργα σχέδια, οι θανατηφόρες ενέργειες.  

Στην περίπτωση του αθώου Ιωσήφ, αποφάσισαν  τ’ αδέλφια να τον σκοτώσουν. Συσκέφθηκαν κρυφά και είπαν: «Ελάτε να τον σκοτώσουμε» (Γεν. 37,20). «Με πονηρό τρόπο». Το ίδιο και στη περίπτωση του Ιησού. Συσκέψεις και διαβολικά  διαβούλια για την εξόντωση του επικινδύνου γι’ αυτούς Διδασκάλου. «Και αποφάσισαν να συλλάβουν με δόλο τον Ιησού και να τον θανατώσουν» (Ματθ. 26,4). Άρχοντες του Ισραήλ, αρχιερείς, γραμματείς, φαρισαίοι, συσκέπτονται, πώς θα συλλάβουν και θα θανατώσουν τον Ιησού, τον πιο εκλεκτό αδελφό τους Ισραηλίτη.    Τον Ιωσήφ τον πούλησαν τα αδέλφια του για 20 χρυσά νομίσματα. (Γεν, 37,28). Το ίδιο συνέβη και με τον Χριστό. Τον πούλησε με προδοσία ο μαθητής του, ο Ιούδας, για 30 αργύρια. Πρόκειται για την πιο άδικη και άτιμη αγοροπωλησία..

Δεν έμεινε όμως για πάντα ταπεινωμένος ο Ιωσήφ. Από την ταπείνωση του λάκκου και της φυλακής οδηγήθηκε στη δόξα. Ο Φαραώ, ηγεμόνας της Αιγύπτου,  τον ανέστησε από τα βάθη της φυλακής και τον κατέστησε άρχοντα. «Να, σε κάνω  σήμερα άρχοντα σε όλη την  Αίγυπτο» (Γεν. 41,41). Προτύπωση και εδώ της ένδοξης Ανάστασης του Χριστού, ο οποίος ρίχτηκε στο λάκκο του θανάτου και του τάφου. Δεν παρέμεινε όμως πολύ. Ανέστη τριήμερος. Μετά το πάθος, η δόξα. Μετά το Σταυρό,  η Ανάσταση.

Και η τελευταία προτύπωση. Ο Ιωσήφ, σαν άρχοντας πια της Αιγύπτου, σε καιρό πείνας άνοιξε τις αποθήκες του και έγινε σιτοδότης και έθρεψε τους πεινασμένους αδελφούς του. Σιτοδότης και ο Χριστός. Ανεξάντλητες οι αποθήκες του. Πάντοτε προσφέρει και προσφέρεται. Τρέφει  με το θειο Άρτο του, ποτίζει με το τίμιο Αίμα του. Τρέφει με τη θεία Κοινωνία.

Από όλες τις λεπτομέρειες της ζωής του Ιωσήφ σε μία δίνει ιδιαίτερη έμφαση η αποψινή ακολουθία. Στο επεισόδιο με την αμαρτωλή γυναίκα, με τη διεφθαρμένη σύζυγο του ισχυρού αιγύπτιου ιερέα ονόματι Πετεφρής, ο οποίος τον είχε αγοράσει από τα αδέλφια του. Μια γυναίκα πόρνη βρέθηκε μπροστά στο αγνό και καθαρό παλληκάρι, τον Ιωσήφ και θέλησε να τον ρίξει στην ακολασία. Ο Ιωσήφ αντιστάθηκε σθανερά. Φυλακίσθηκε σωματικά. Αλλά δούλος στη ψυχή δεν έγινε. Έμεινε αδούλωτος.

 

Αδούλωτους μας θέλει και ο Χριστός. Ελεύθερους από τους πειρασμούς. Αδούλωτα νιάτα θέλει τους νέους μας ο Χριστός. Αδούλωτες ψυχές θέλει όλους μας ο Χριστός. Με τη δύναμη του Χριστού δεν υποτάσσεται ο αδούλωτος χριστιανός στα προκλητικά δελεάσματα του κόσμου.

Το δεύτερο γεγονός είναι της άκαρπης συκιάς, που βρήκε ο Κύριος με φύλλα μόνο χωρίς καρπούς, την οποία καταράστηκε και ξεράθηκε μ' ένα του και μόνο λόγο. Γιατί άραγε ο Χριστός τη διατάζει να ξεραθεί; Θέλει μήπως να εκδικηθεί το δένδρο;  Όμως, όχι, ο Χριστός δεν έχει εκδικητικές διαθέσεις. Χρησιμοποιεί εδώ τη συκιά, ως παράδειγμα για να δώσει ένα προφητικό μήνυμα στους μαθητές του και σε εμάς.

Ο Χριστός χρησιμοποίησε την άκαρπη συκιά, ως συμβολισμό του  λαού της εποχής του. Γιατί οι Ισραηλίτες, ενώ όφειλαν να έχουν καρπούς πίστης, είχαν μόνο «φύλλα», δηλαδή μόνο φαινόμενο καρπών, και όχι αληθινούς καρπούς. Όπως η συκιά με τα φύλλα της ξεγελούσε, ότι δήθεν είχε και καρπό, έτσι και ο λαός του Ισραήλ, με τα λόγια ξεγελούσε, όμως τα έργα του ήταν μακριά από τον Θεό, και δεν είχε καρπούς άξιους μετανοίας, και επειδή δεν είχε καρπούς πίστεως και μετανοίας, θα ξεραινόταν. Κάτι που συνέβη λίγο μόλις καιρό μετά τη σταύρωση του Χριστού, με την πτώση της Ιερουσαλήμ, και τον διασκορπισμό των Ισραηλιτών.

          Η ξεραμένη συκιά έχει σχέση και με εμάς τους σημερινούς χριστιανούς. Πολλές φορές η πίστη μας έχει μόνο «φύλλα», δηλαδή μόνο φαινόμενο καρπών πίστεως, και όχι αληθινούς καρπούς. Πίστη χωρίς έργα είναι άκαρπη, και σύντομα θα ξεραθεί. Τότε μόνο η προσευχή μας και η πίστη που ομολογούμε ως χριστιανοί έχουν αξία ενώπιον του Θεού, όταν  δίνουμε μαρτυρία με τα έργα μας. «Ορθοδοξία», δηλ. ορθή, αληθινή πίστη, χωρίς «Ορθοπραξία», δηλ. χωρίς την ορθή έμπρακτη συμπεριφορά αγάπης και μετανοίας, είναι ανώφελη.

 

          «Ιδού ο Νυμφίος έρχεται», ας τον ικετεύσουμε να μας στηρίζει πάντα στην ορθή πίστη και να μας δίνει τη δύναμη και τη χάρη να  βιώνουμε στην καθημερινότητα μας αυτά που ομολογούμε ως χριστιανοί και πιστεύουμε, ώστε η πίστη μας να φέρει καρπούς.  «Ιδού ο Νυμφίος έρχεται», ας τον ικετεύσουμε να  μας δίνει τη δύναμη και τη χάρη να ακολουθήσουμε το παράδειγμα του Ιωσήφ της Παλαιάς Διαθήκης, παράδειγμα άκακου, τίμιου και ηθικού ανθρώπου, αγνού στη ψυχή και στο σώμα, ικανού να συγχωρεί τους εχθρούς του και όσους με τα λόγια και τις πράξεις τους του έκαναν κακό.  Αμήν.

                                                                              + Δημήτριος