Αρχεία
July, 2009
March, 2010

1640471 hits and counting!1640471 hits and counting!1640471 hits and counting!1640471 hits and counting!1640471 hits and counting!1640471 hits and counting!1640471 hits and counting!

Στατιστική
OS: Linux t
PHP: 5.3.10-1ubuntu3.13
MySQL: 5.5.28-0ubuntu0.12.04.3
Ώρα: 00:13
Μέλη: 3
Επιτυχία: 1640471
Νέα: 1737
Σύνδεσμοι: 31

 

Αρχική

Ο Επίσκοπος κηρύττει (5)   Εκτύπωση  Ηλεκτρονική Διεύθυνση
Αξιολόγηση χρήστη:starstarstarstarstar / 2
Λιγότερο Περισσότερο

Ο Επίσκοπος κηρύττει (5) Πάσχα 2011

ΜΕΓΑΛΗ ΠΕΜΠΤΗ ΠΡΩΙ

ΜΕΓΑΛΗ ΠΕΜΠΤΗ ΠΡΩΙ  21.4.2011

Ξέροντας ο Ιησούς πως έφθασε η ώρα να φύγει από τούτο τον κόσμο, έδειξε την αγάπη του ως το τέλος σ’ αυτούς που αγαπούσε (Ιω. 13,1). Ήταν το τελευταίο Πάσχα που ο Διδάσκαλος θα καθόταν στο τραπέζι και θα έτρωγε μαζί με τους μαθητές του, τους δώδεκα αποστόλους, λίγο πριν παραδοθεί στους σταυρωτές του, και οδηγηθεί στο θάνατο.   Ήταν  η μεγάλη γιορτή του ιουδαϊσμού η οποία καθιερώθηκε ως ανάμνηση της Εξόδου, που ελευθέρωσε τους Εβραίους από την αιγυπτιακή δουλεία. Μεταγενέστερα υιοθετήθηκε ως εορτασμός από τους Χριστιανούς αναφορικά με τον θυσιαστικό θάνατο και την ανάσταση του Ιησού Χριστού.

Πριν ξεκινήσει ο Δείπνος, ο Χριστός πήρε μια λεκάνη με νερό και έπλυνε τα πόδια των μαθητών του. Αυτό ήταν μια ενέργεια που έκαναν οι δούλοι της εποχής. Δηλαδή πριν από το φαγητό, έπλεναν τα πόδια των κυρίων τους. Με την πράξη του αυτή ο Ιησούς θέλησε να διδάξει τους μαθητές του και, μέσω αυτών, όλους τους ανθρώπους να είναι ταπεινοί και να υπηρετούν τους συνανθρώπους τους. Είναι πολύ δύσκολο στον άνθρωπο να αποκτήσει την αρετή της ταπεινοφροσύνης, γιατί προσκρούει στον έμφυτο εγωισμό μας, στη λατρεία του εαυτού μας.

Ταπεινοφροσύνη, όπως και η ίδια η λέξη δηλώνει, είναι να έχουμε ταπεινό φρόνημα· να μην έχουμε μεγάλη ιδέα για τον εαυτό μας. Η ταπεινοφροσύνη είναι το αντίθετο της υπερηφάνειας, της αλαζονείας, της φιλοδοξίας, της έπαρσης. 

Ταπεινός είναι ο χριστιανός που έχει συναίσθηση της αμαρτωλότητας και της πνευματικής του φτώχειας. Γι’ αυτό και ζητάει το έλεός του Θεού. Όσα χαρίσματα και ταλέντα και αν έχει κάποιος, τα οφείλει στο Θεό. Του δόθηκαν για να δοξάζει το Θεό και να υπηρετεί τους αδελφούς του. Η ταπεινοφροσύνη είναι η αρετή της αλήθειας. Ο ταπεινός ούτε υπερτιμά ούτε υποτιμά τον εαυτό του. Δέχεται απλά αυτό που είναι με τη χάρη του Θεού.   Όποιος νομίζει ότι είναι ταπεινός, αλλά δεν κάνει παρά να κατακρίνει, να καταδικάζει, να διασύρει  με κάθε τρόπο τον πλησίον του, είναι ψεύτης. 

Η ταπεινοφροσύνη είναι όχι απλώς η κορυφαία αρετή, αλλά το θεμέλιο όλων των ευαγγελικών αρετών. Την περιβλήθηκε ο ίδιος ο Κύριος, όχι μόνο με τη διδασκαλία Του, αλλά και με το  παράδειγμά Του, και πάνω απ’ όλα, με το σταυρικό Του Πάθος. Νίπτει τα πόδια των μαθητών Του και πορεύεται την οδό της έσχατης σταυρικής συγκατάβασης, για να υποδείξει σε όλους εμάς ότι η σωτηρία μας περνά απαραίτητα από το στενό μονοπάτι της άκρας ταπείνωσης.

Αφού ένιψε τα πόδια των μαθητών του, σε κάποια στιγμή του Δείπνου πήρε το ψωμί και, αφού έκανε ευχαριστήρια προσευχή, το κομμάτιασε και τους το έδωσε λέγοντας: «Αυτό είναι το σώμα μου, που παραδίνεται για χάρη σας. Αυτό που κάνω τώρα, να το κάνετε στην ανάμνηση μου. Το ίδιο, μετά το Δείπνο, πήρε και το ποτήρι λέγοντας: Αυτό το ποτήρι είναι η νέα διαθήκη, που επισφραγίζεται με το αίμα μου, το οποίο χύνεται για χάρη σας, για να συγχωρεθούν οι αμαρτίες σας».  

Με τα λόγια αυτά ο Χριστός ίδρυσε το Μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας και το Μυστήριο της Ιεροσύνης. Δυο Μυστήρια με τα οποία ο Χριστός παραμένει και ενεργεί ανά τους αιώνες μέχρι τη δεύτερη παρουσία του πραγματικά και αληθινά παρών ανάμεσα μας για τη σωτηρία μας.  Το έργο που εκπλήρωσε με το θάνατο του πάνω στον σταυρό από άπειρη αγάπη για τους ανθρώπους θα συνεχιζόταν και συνεχίζεται μυστηριακά μέσα στην Εκκλησία από τους αποστόλους και τους διαδόχους τους με την τέλεση της Ευχαριστίας. Πραγματικά και αληθινά παρών υπό τα είδη του άρτου και του οίνου ζει και χορηγεί την άφεση των αμαρτιών μας και την αιώνια αθάνατη ζωή στον κάθε χριστιανό που έχει βαπτισθεί στο όνομα της Αγίας Τριάδας.

Για να καταλάβουμε το νόημα του μυστικού Δείπνου θα πρέπει να τον δούμε σαν τέλος της μεγαλειώδους ενέργειας της Θείας Αγάπης, η οποία άρχισε με τη δημιουργία του κόσμου και τώρα ολοκληρώνεται με το Θάνατο και την Ανάσταση του Χριστού.  

Ο Ιησούς Χριστός πρόσφερε τον Εαυτό Του σαν την αληθινή, την ουσιαστική τροφή του ανθρώπου, γιατί η ζωή του Χριστού είναι η αληθινή ζωή. Έτσι η κίνηση της Θείας Αγάπης που είχε αρχίσει στον Παράδεισο με τη δημιουργία, φτάνει τώρα στην αποκορύφωση της με κείνο το θεϊκό «λάβετε, φάγετε, τούτο εστί το σώμα μου, πίετε εξ αυτού πάντες, τούτο εστί το αίμα μου…».  Ο Μυστικός Δείπνος, λοιπόν, είναι η αποκατάσταση του Παραδείσου, αποκατάσταση της ζωής σαν Ευχαριστία και Κοινωνία. Όλα αυτά δεν μπορούμε να τα δούμε με τα μάτια της ανθρώπινης λογικής και σοφίας, αλλά μόνο με τα μάτια της πίστεως. Πίστη, κατά τον απόστολο Παύλο,  «σημαίνει σιγουριά γι’ αυτά που ελπίζουμε και βεβαιότητα γι’ αυτά που δε βλέπουμε» (Εβ. 11,1).

 

 

 

Ο Ιερός Χρυσόστομος με πολύ απλά λόγια εξηγεί σε τι συνίσταται το Μυστήριο της Αγίας Ευχαριστίας: Άλλο βλέπουμε με τα φυσικά μάτια μας και άλλο πιστεύουμε με τα μάτια της πίστης μας. Βλέπουμε ψωμί και πιστεύουμε Σώμα Χριστού, βλέπουμε κρασί και πιστεύουμε Αίμα Χριστού. Κάθε φορά που τρώμε  αυτό το ψωμί και πίνουμε αυτό το κρασί, ο ίδιος ο Χριστός γίνεται πνευματική τροφή  μας, γινόμαστε ναός του Θεού, ο Θεός ζει και κατοικεί μέσα μας, δεν ζούμε πια εμείς, αλλά ζει μέσα μας ο Χριστός, ο χριστιανός αγιάζεται και θεώνεται. Στην Αγία Ευχαριστία ο αόρατος Θεός, γίνεται ορατός. 

Την εξουσία αυτή να τελούν το Μυστήριο της Ευχαριστίας στο όνομα του ανάθεσε ο Χριστός στους επισκόπους και στους ιερείς, οι οποίοι με τη δύναμη του Παναγίου Πνεύματος επιτελούν αυτό που ο ίδιος έπραξε κατά το Μυστικό Δείπνο. «Τούτο ποιείτε εις την εμήν ανάμνησιν».

Πώς όμως και με ποια αισθήματα θα πρέπει να παίρνουμε μέρος στην ευχαριστιακή αυτή σύναξη και στο ευχαριστιακό αυτό τραπέζι ;  

 Με καθαρή την καρδιά, όχι όπως ο Ιούδας, ο οποίος εκείνο ακριβώς το βράδυ είχε ήδη αποφασίσει να προδώσει το Διδάσκαλο του.

Άγιος Παύλος μάς διαβεβαιώνει: «Όποιος, λοιπόν, τρώει τον άρτο και πίνει το ποτήριο του Κυρίου με τρόπο ανάξιο, γίνεται ένοχος αμαρτήματος απέναντι στο σώμα και το αίμα του Κυρίου. Γι’ αυτό πρέπει να εξετάζει κανείς προσεκτικά τον εαυτό του, και τότε να τρώει από τον άρτο και να πίνει από το ποτήριο. Γιατί όποιος τρώει τον άρτο και πίνει τον οίνο με τρόπο ανάξιο, χωρίς να αναγνωρίζει σ’ αυτά το σώμα του Κυρίου, αυτό που τρώει κι’ αυτό που πίνει φέρνουν πάνω του καταδίκη».  

Με καθαρή λοιπόν την καρδιά και αφού συμφιλιωθήκαμε με τον Θεό και τον πλησίον μας στο Μυστήριο της Εξομολογήσεως, ας πλησιάσουμε μετά φόβου Θεού, πίστεως και αγάπης στη Θεία Ευχαριστία.  

 

+ Δημήτριος