Αρχεία
July, 2009
March, 2010

1642737 hits and counting!1642737 hits and counting!1642737 hits and counting!1642737 hits and counting!1642737 hits and counting!1642737 hits and counting!1642737 hits and counting!

Στατιστική
OS: Linux t
PHP: 5.3.10-1ubuntu3.13
MySQL: 5.5.28-0ubuntu0.12.04.3
Ώρα: 19:53
Μέλη: 3
Επιτυχία: 1642737
Νέα: 1737
Σύνδεσμοι: 31

 

Αρχική

Κυριακή του τυφλού 29.5.2011   Εκτύπωση  Ηλεκτρονική Διεύθυνση
Αξιολόγηση χρήστη:starstarstarstarstar / 0
Λιγότερο Περισσότερο

 

ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΜΜΑΚΑΡΙΣΤΟΥ – ΚΗΦΙΣΙΑ -

  v Του εκ γενετής Τυφλού (Ιω. θ, 1-41)

 

 29 Μαΐου 2011                                3. 30

 

Και  στη  σημερινή περικοπή, ο  έρωτας του Θεού για τον άνθρωπο έχει τον πρωταγωνιστικό ρόλο. Ο Ιησούς, περαστικός - δήθεν – μπροστά από τον Τυφλό, αναφωνεί:  Εγώ είμαι το Φως του κόσμου…. Ως άμεσα ενδιαφερόμενος,  ο τυφλός  είναι φύσει και θέσει ο  πρώτος αναλυτής και ερμηνευτής  των ρημάτων του Ραββίνου Ιησού -   με αυτό  το όνομα,  οι  μαθητές Του τον προσφώνησαν: - Ραββί, ποιος αμάρτησε,   ώστε  ο άνθρωπος αυτός να γεννηθεί   τυφλός; (Για την  ιουδαϊκή  νοοτροπία το ερώτημα είχε νόημα: ο άνθρωπος μπορεί να αμαρτήσει και όταν είναι  ακόμη στα σπλάγχνα της μάννας του,  πριν ακόμη γεννηθεί…)

Τι είδους, λοιπόν, ερμηνεία προσωπικού ενδιαφέροντος μπορεί να  αναπτύχθηκε στον δύσμοιρο τυφλό; Πόσο η διακήρυξη - Εγώ είμαι το Φως του κόσμου - του   άγνωστου  ακόμη σ΄αυτόν Ραββίνου   τον ενέπνεε;  Φρικτό  γι΄ αυτόν το γεγονός: εκείνος ήταν  και παρέμενε τυφλός…  Αλλά και τι  είδους παρηγοριά θα γέμιζε την καρδιά του,  όποια και αν  ήταν η διαβεβαίωση του Ραββίνου για την «προσωπική» αμαρτία του πριν καν  γεννηθεί, ή  αν η εκ  γενετής τύφλωσή του ήταν συνέπεια  αμαρτίας των γονέων του;  Για τον τυφλό, το  «ούτε ούτος ήμαρτεν ούτε οι γονείς αυτού» ήταν πολύ ακαδημαϊκή  διαβεβαίωση. Δεν τον άγγιζε.  Ούτως ή άλλως,  εκείνος  δεν έβλεπε!!...

Αλλά το Εγώ είμαι το Φως του Κόσμου, πέραν του σημερινού τυφλού, αφορούσε στον σύμπαντα κόσμο. Ο Τυφλός– κατά ακούσιον έστω τρόπο – χριόταν «ευαγγελιστής». Η διαβεβαίωση αυτή του Ιησού κατευθυνόταν προς τα αυτιά των τυφλών Ιουδαίων, καθώς  και των όποιων « τυφλών ιουδαίων» των αιώνων,  οι οποίοι  πεισματικά παρέμειναν και παραμένουν κλειστοί στο αληθινό Φως. Δια δε του θαύματος, Εκείνος –  το Φως του Κόσμου – διανοίγει τους οφθαλμούς του εκ γενετής τυφλού  αλλά και όλων «των  εκ γενετής τυφλών». Δι΄αυτού του σημείου αποκαλύπτει  εμφανέστερα την τύφλωση των  προκρίτων Ιουδαίων – και όλων των σημερινών «προκρίτων». Διενεργεί ακόμη και την διάνοιξη των οφθαλμών  της πίστως των όποιων  τυφλών.

 Ο Ιησούς – το κεντρικό πάντα πρόσωπο -  είδε  τον τυφλό. Και  – όπως όλοι εμείς – ο τυφλός  ακούει τον Ραββίνο να  ερμηνεύει  το θαύμα.  «Ούτε  αυτός αμάρτησε, ούτε οι γονείς  του». Αυτό είναι  το σημείο:  Όλα γίνονται  « ίνα φανερωθή εν αυτώ τα έργα του Θεού».  Πως ο τυφλός  μπορούσε να διανοηθεί  ότι η μεγάλη όντως δυστυχία του  (: δεν είχε ποτέ αντικρύσει τον ΄Ηλιο και το φως του, δεν είχε θωπεύσει ποτέ με τη ματιά του το γλυκό πρόσωπο της μάννας του,...)  ήταν προς δόξαν Θεού; Και εμείς, πως μπορούμε να φαντασθούμε ότι τα βάσανά μας και οι αγωνίες μας  είναι δυνατόν  να αναδειχθούν σε μοχλό,  σε υλικό,   ανταποδοτικής ευεργεσίας  του Θεού  για χάρη μας , για χάρη και άλλων ανθρώπων, αλλά και  « ίνα φανερωθή εν... ημίν τα έργα του Θεού».

 

 

Προς δόξαν λοιπόν του Θεού,  ο  εραστής των ανθρώπων προβαίνει στην θεραπεία του  τυφλού. Με τον πηλό που δημιουργήθηκε από το χώμα της γης και από το  πτύσμα  του Δεσπότου Χριστού χρίονται τα βλέφαρά  του. Και  αποστέλλεται στην  κολυμβήθρα  του Σιλωάμ (: του «απεσταλμένου»).  «Απεσταλμένος» και ο  τυφλός,  ο οποίος,  πειθήνιος, πιστεύει στην αποτελεσματικότητα της θαυματουργικής επεμβάσεως  του Χριστού. Αλλά μόνον   αφού  αποπλύθηκε στα νερά της κολυμβήθρας είδε το αισθητό φως. Ήταν προϋπόθεση να  βαπτισθεί  στην πίστη του Χριστού. Και είδε το φως  εκείνο  που έλαμψε στη γη κατά την Δημιουργία, που  σκεπαζόταν από το σκοτάδι.   Η πορεία πίστεως του τυφλού συνεχίζεται. Από το αισθητό  φως  των  οφθαλμών, έπρεπε να περάσει στο Φως της πίστεως. Από τον «θαυτοποιό» Ιησού, έπρεπε να περάσει στον « Προφήτη» (στίχ.17):

-          «Συ τι λέγεις περί αυτού;  Ο δε είπεν, ότι Προφήτης εστίν».

 Και τον ομολόγησε ενώπιον των  ανακριτών  Φαρισαίων. Έτσι,  πέρασε και ο Ιησούς στην ζωή του τυφλού,  ενώ το φως του Ιησού δεν έλαμψε στις καρδιές των  «ανακριτών Ιουδαίων». Αυτοί έβλεπαν μόνον  το φως το αισθητό. Ο «τυφλός» τώρα – στο βάσανο της ανακρίσεως, που πάντως στερέωσε την ομολογία του - καθογηγούσε εκείνους που δεν έβλεπαν το άκτιστο Φως του Κόσμου. Και ασφαλώς, δια της ομολογίας του, ο τυφλός έχει ήδη εισέλθει στην χορεία  των  μαθητών : -   Μη και υμείς θέλετε αυτού μαθηταί γενέσθαι;

Αλλά «ελοιδόρησαν αυτόν».  Έτσι, η ομολογία ήταν και απομόνωση. Αποσυνάγωγος πλέον.  «Εξέβαλον αυτόν έξω»  - κατά   την ιουδαϊκή κρίση. Κατά δε το φως της πίστεως, δέχθηκε την διακινδύνευση    που  εμπεριέχεται στην αποδοχή του αληθινού  «Προφήτου». Και τούτο είναι προσωπική επιλογή. Ούτε οι γονείς μπορούν να αποφασίσουν γι΄αυτόν. «Ηλικίαν έχει. Αυτόν ερωτήσατε».  

Ο Ιησούς επανεμφανίζεται στον δρόμο του πρώην τυφλού. Τώρα, ο τυφλός θα κληθεί να περάσει από τον «Προφήτη» στον «Υιό του Ανθρώπου», στον Υιό του Θεού. «Ευρών αυτόν ο  Ιησούς, είπεν αυτώ: - Συ πιστεύεις εις τον Υιόν του Θεού;» Και ο τυφλός αντιλαμβάνεται ότι  ο ευεργέτης του Χριστός, θεραπαύοντας το λάθος της φύσεως – της  εκ γενετής τυφλώσεώς του – ήταν Εκείνος του οποίου το δημιουργικό  χέρι είχε καλέσει στην ύπαρξη ό,τι υπάρχει. Εκείνος έπλασε τον πρώτον Αδάμ στη γη επάνω, πάλι από πηλό.

 Ο  τυφλός αναγνωρίζει τον  Σωτήρα του!  Με την σειρά του, είδε τον Κύριο: -«Εώρακας αυτόν, ο λαλών  μετά σου, εκείνος  εστίν». Περαστικός  στον δρόμο της πορείας μας, ο Χριστός  βλέπει  και εμάς  - και τα παθήματά μας.  Κσι μπορεί και θέλει να τα μετουσιώσει  σε έργο και  δόξα Θεού!!!

 Προσκυνώντας δε  τον Ιησού, και αναγνωρίζοντας ότι Αυτός είναι  η οριστική αποκάλυψη του Πατέρα, ο  τυφλός φθάνει στο τέρμα της πορείας  του -  ως «τυφλού».

Οι «τυφλοί»  ανοίγουν τα μάτια τους στον καθρέπτη τους : τον Ιησού.

Όλοι κυττάζουν τα μάτια τους  σ΄Αυτόν, τον Ήλιον της Δκαιοσύνης, το Φως του Κόσμου.